Rüzgara dayanmak zordur
by aozkan
Her yokuşun başında
Rüzgar yüzdürür saçlarını
Bir telini alır götürür
O tel süzülür havada
Süzülür ağır ağır.
Her yokuşun başında
Oradan oraya savrulup durur
bir ağaç
Ve yere düşer bir yaprak
Düşer ağır ağır.
Her yokuşun başında
Bir el arar diğerini
Bir el bulur
Ve bir gülüş öbür gülüşü çağırır
Gözler gözlere dalar
Dalar ağır ağır.
Her yokuşun başında
Sessizlik düşer iki yabancıya
Ve her sessizlik bir bakışı çağırır
Bir bakış ki, kimilerine bir uçurumu hatırlatır
İşte, onlar da düşer
Düşer ağır ağır.
Sürekli bir yere gitme isteği
Rüzgar alır götürür seni
Her sokakta saçının bir teli
kalır
Rüzgara dayanmak zordur
Fakat bu sefer olmalı.
