Zamanın Gerisinde

Oysa gün ikimize de aynı anda doğardı

Bulutlar aynı anda dolaşırdı üstümüzde

Aynı sokakta aynı adımları atardık

Kimi zaman da aynı anda bakardık denize

Bir rüzgarın ölümünü hayal ederdik, nasıl olurdu

İlk yaprak yere ne zaman düşecekti bu güz

Ne zaman bakardı bir bebek aynaya ilk kez

Yeni doğan bir martı ne zaman farkına varırdı uçmanın?

Ve bir kez daha bakardık aynı anda

Şu ikimizin de anlam veremediği denize

Ne kadar sığ, ya da ne kadar derin

Ne kadar da ulaşılmazdı ilerideki ada

Ve bir kez daha otururduk çimlere

Bir avuç mutluluk alırdık ellerimize

Topraktan kendimize boya yapardık

İnce ince yağmurlar sadece bizim yüzümüze yağardı

İki kişilik bir gökkuşağı olurduk seninle

Herkes giderdi

Ama o ağaçlar gitmezdi işte

Herkes boyun eğerdi rüzgara

Ağaçlarsa direnirdi bir şekilde

Çimlerin boyuysa uzardı zamanla

Direnirdi onlar da rüzgara

Kimse kesmedikçe.